تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شصت :
دستش را سوی جوراب‌هایش برد و خواست پای چپش را بپوشد که صدای باز و بسته شدن در آمد و موجب شد، گردنش سمت در بچرخد؛ اما جای عطا، عارف را دید. یکه خورد، آمده بود که چه بگوید؟ اگر همه چیز را راست و ریست کرده بود با یکی از اعضای خانواده‌اش می‌آمد و چهره‌اش آشفته و گرفته نبود، پس یعنی بازهم نتوانسته بود.
- چی میخوای اینجا؟ چرا اومدی؟ مگه دیشب بهت نگفتم نمی‌خوام ببینمت؟
عارف در را پشت سر
لطفا صبر کنید...
