خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و یک :
***
بوی خاک خیس سنگین‌تر از هر عطری توی سینه‌ام می‌نشست.
قبرستان شلوغ نبود؛ اما جمعیت وزن داشت؛ از آن وزن‌هایی که شانه‌ات را می‌کشد پایین حتی اگر صاف ایستاده باشی.
زمین هنوز دهان باز نکرده بود؛ اما حس می‌کردم چیزی دارد بلعیده می‌شود؛ شاید یک اسم، شاید یک تاریخ، شاید کسی که قرار نبود این‌طوری از صفحۀ روزگار محو شود.
رخشا با فاصله کنارم ایستاده بود؛ هرازگاهی سرش را بالا م
لطفا صبر کنید...
