خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد :
با شنیدن کلمات رخشا چیزی در کوهیار رخنه کرد که نه عقل درش دخیل بود، نه منطق. فقط خشمی که راه خودش را بلد بود.
چشم‌هایش تار و دندان‌هایش به هم ساییده شد. قدمی آمد جلو. دستش بالا رفت. رخشا هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که سایۀ کوهیار روی صورتش افتاد. خواست به او حمله کند.
نفسم بند آمد. درد پهلویم گر گرفت؛ اما صدایم هنوز بلند می‌شد. هنوز زنده بودم تا برای زنی عربده بکشم که تمام ناموسم بود.<
لطفا صبر کنید...
