خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوم :
رخشا خشکش زد؛ اما از ترس نبود. از همان سکوت‌هایی بود که تهش انفجار است. مردمک‌هایش تیره‌تر شد؛ فکش جلو آمد و دستش مشت شد. صدایش را بلند نکرد؛ اما لرزش ریزی ته آن بود که غیرت را فریاد می‌زد.
ـ من ضعیفه نیستم.
مکث کرد و پلک زد. پی‌درپی و پشت‌سرهم.
ـ و از تو هم رخصت نمی‌گیرم که کی کجا تو روی کی وایسم. الانم اجازه نمی‌دم با شوهرم بد حرف بزنی. نمی‌بینی چه حالی داره؟
کوهیار نیم‌رخ
لطفا صبر کنید...
