پارت شانزده :
نیم ساعت گذشته بود یا نگذشته بود؛ من زمان را گم کرده بودم. روی زمین نشسته بودم. پشتم به دیوار. چشم‌هایم خیره به روبه‌رو؛ به کفشی که بندش باز مانده بود، به پیراهنی که هنوز بوی سارا را می‌داد، به دستی که هنوز از درد می‌سوخت.
صداها دور بود؛ بدنم سنگین بود و سرم گیج می‌رفت. هنوز جملات تند فرهاد در گوشم زنگ می‌زد و شبیه ناقوس مرگ در سرم تکرار می‌شد.
زنگ در مثل سیلی خورد توی صورتم. جا خو
لطفا صبر کنید...
فخری
0دلم براش سوخت با رفتن مامانش چقدر بی پناه شد.خیر نبینی فرهاد.ممنون از قلم زیبات عزیزم 💞💞💞💞💞