پارت سی و پنجم :
چاوان گلویش را صاف کرد. صدایش آن‌قدر پایین بود که انگار می‌ترسید کلمات از دهانش بپرد و گوش پیدا کند.
- ما...
مکث کرد. دلش نمی‌خواست اسم مادرش را را همین‌طور بریزد روی زمین.
- ما اومدیم بدونیم...
بی‌آن‌که نگاهش کند، ادامه داد:
- چرا خانم‌جونم مرده؟ همه بهم گفتن از مرض لاعلاج.
- اگه می‌دونی چجوری مرده پس چرا افتادی پی علتش؟
صدای چاوان می‌لرزید؛ اما تمام تلاشش را می‌ک
لطفا صبر کنید...
فاطی
0در لابه لای حرفهایی که شنیده ام گمشده ام..حقیقت مانند سیلی به صورتم خورد و من را در خود خفه کرد..چه سخت است درد را بکشی