گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت بیست و دوم :
*
صبح زود دو سه ساعتی به اداره رفتم و چون وحید همراهم نبود، زود به خانه برگشتم. دمغ بودم. وحید زیر قولش زده بود؛ شاید نه به اختیار، اما دلم می‌خواست به خاطر من هم که شده، جلوی این اجبار بایستد. مه نگار پسرش را به شمال برگردانده بود. وحید و ماریه خانم مجبور شده بودند روز عمل همراهی‌اش کنند تا هم تنها نماند، هم شرایط را عادی جلوه بدهند. مخصوصا که بعد از یک ساعت، به در اینجا ماندن روشن
لطفا صبر کنید...
شادان
0واای چقد روشنا ظلمه ..چجوری دلش اومد به حسین اینجوری بگه ..