پارت سیزده :
فصل سوم: به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را!
بخش شلوغ‌تر از ظهر بود. صدای مانیتورها، بوق دستگاه‌ها و آن همهمۀ همیشگی که هیچ‌وقت نمی‌گذارد آدم چیزی را درست بفهمد. مثلاً نمی‌فهمد خسته است یا فقط دارد ادامه می‌دهد.
همتا کنارم ایستاده بود و دستکش‌هایش را درمی‌آورد.
– چه روز بیخودی بود امروز. هرچی پیرزن بدمریض غرغرو بود، آورده بودن توی اورژانس. سر یه سرم زدن جوری ش
لطفا صبر کنید...
فخری
0خسته نباشی حنانه جان عالی بود. 💞💞💞💞💞