پارت سی و سوم :
اگر کسی از من بپرسد شبیه‌ترین تصویر عمرم چیست، نه کوه را می‌گویم، نه اسب و نه حتی پدر با لباس نظام. حیاط خانۀ خان‌باجی را در روزهای مهمانی می‌گویم. آن روزها که مهمانی زنانه در اندرونی به پا بود. مهمانی‌هایی که میزبان برای برگزاری‌اش بونه نمی‌خواست؛ فقط دل خوش می‌خواست که روزها بود سیری از آن را هم نداشتیم.
آخرین مهمانی‌اش را خوب یادم مانده. به بونۀ بازگشت شویش از موصل. ارباب هنو
لطفا صبر کنید...
فخری
0ممنون از رمان خوبت حنانه جان خسته نباشی گلم عالی بود قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞