ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و پنجاه و یک :
هر شبی را صبحی منتظر بود!
شبی که گذشت برای اهالی ناجوری چنان بود که گویا صبحی را در انتظار خود نداشت، سنگین و خاموش‌تر، خالی و خفه‌تر از هر شبی بود. برای رامدخت، برای مهدیار، برای رازان و برای مزدک، گذشتن از آن شب چون شکستن دیوار بلندی در ته بن‌بست آن تاریکی بود که خواه‌ناخواه به کمک هم آن را شکستند و به صبح رسیدند؛ اما صبحی که منتظرشان بود متفاوت‌تر از همیشه بود. خورشید طلوع ک
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0واقعا دلم واسه مزدک میسوزه...هربار بخاطر رامی برنامه ی انتقامش بهم میخوره...شاید اگه رامی اون شب نمیرفت خیلی وقت میشد که انتقامشو گرفته بود..