پارت سی :
مهوان مدت زیادی هیچ نگفت. صورتش از نیم‌رخ روشن پنجره پیدا بود؛ پلک‌هایش روی هم نشست. نه برای آرامش؛ برای نگه‌داشتن چیزی که داشت از زیر چشم چپش می‌سوخت و بالا می‌آمد.
حافظ نگاهش را ندزدید؛ فقط باریک‌تر کرد و دقیق‌تر. لرزش کوچکی گوشۀ چشم مهوان بود؛ آن‌قدر ظریف که هرکسی نمی‌دید؛ اما حافظ دید و وقتی دید، بی‌اراده انگشتانش را روی لبۀ میز فشرد؛ انگار درد او از لابه‌لای نور مستقیم پر
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۳۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطی
1هر قدم میتواند اتفاقی را باخود حمل کند.دوراهی که هر کدام از راهها برای خود پروژه ایست..خداااا
۱۱ ماه پیشفخری
0سپاس فراوان حنانه جان خسته نباشی عزیزم قلمت ماندگار 🙏🏻🌹❤
۱۱ ماه پیشسهیل۲۹
1چقد احساسشون سنگین قشنگ و پیچیده ست..کاشکی گلاب واسه مهوان تعریف کنه که تو گذشته چی بوده
۱۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
محیا
0وای حافظ اعتراف کرد بالاخره کاش مهوان هم عاشقش بشه