هیچکسان 6 (نوند هیچکسان) به قلم sober

پارت دوم :

موبایلم شروع به زنگ زدن کرد.لیوان رو روی میز گذاشتم و به صفحه‌ی گوشی‌م نگاه کردم.شماره ناشناس بود.سورن بلافاصله لیوانم رو برداشت و پرسید: «کیه؟»
«نمی‌دونم.شماره‌شو نمی‌شناسم.»
سورن: «خب جواب بده.»
«نه،ولش کن.شماره‌ی ناشناس رو جواب ندم بهتره.»
سورن: «نترس،اون پسره هنوز تو رو نمی‌شناسه،انگیزه‌ای واسه کشتن‌ات نداره.»
علی رغم میلم جواب دادم.صدای مامانم رو از پشت خط شنیدم.فورا گفتم: «شمایید؟!»
گفت: «آره،چه‌قدر دیر برداشتی! خواب بودی؟»
«معمولا بعدازظهرها دفترم.شماره رو نشناختم برای همین دیر برداشتم.»
مامان: «تو چه پسری هستی که شماره‌ی مادرتو نداری؟»
«مبارک باشه.من اصلا نمی‌دونستم شما موبایل دارید!»
مامان: «سه چهار سالی هست که دارم.»
«به‌ هرحال مبارک باشه.»
مامان: «ممنون.آدرس خونه‌ی پدری‌تو که بلدی؟»
مکثی کردم.«چه‌طور؟»
مامان: «گفتم شاید اونم فراموش کرده باشی!»
«نه،اونو یادمه.»
مامان: «پس امشب واسه شام منتظرتم.»
«یعنی بیام خونه‌ی شما؟!»
مامان: «بهراد خودتو به اون راه نزن،شنیدی چی گفتم! اگه نه بیاری یا نخوای بیای،دیگه نه من نه تو!»
«آخه معمولا بابا خوشش نمی‌آد منو ببینه.الان نظرش عوض شده؟»
مامان: «تو به بابات چی‌کار داری؟»
«به هرحال اون‌جا خونه‌ی اونه.یادتونه آخرین بار چه اتفاقاتی بین من و بابا افتاد که از خونه رفتم؟»
مامان با لحنی بی‌خیال: «آره یادمه.گذشته‌ها دیگه گذشته.بابات کلا فراموش کرده.»
«یعنی اگه بیام ناراحت نمی‌شه؟»
مامان: «نه،خیلی هم خوشحال می‌شه.»
«حالا این مهمونی یهویی به چه مناسبت هست؟»
مامان: «مناسبت خاصی نداره.فقط خاله‌ت اینا از تهران اومدن.خواستم تو هم باشی.می‌آیی دیگه؟»
نفس عمیقی کشیدم و با بی‌رغبتی گفتم: «نمی‌شه یه شب دیگه بیام؟»
مامان قاطعانه گفت: «ببین بهراد،هر وقت مسعود مهمونی می‌ده و فامیلای بابات جمع‌ان،تو قبل از همه اون‌جایی!»
«ولی من که همیشه آخر همه می‌آم!»
مامان: «وسط حرف من نپر! تو همیشه توی مهمونی‌های فامیلای بابات هستی.حالا که نوبت به فامیلای من رسید آسمون تپید؟!»
به اجبار گفتم: «باشه.شب می‌بینم‌تون.»
در کسری از ثانیه لحنش از عصبانی به مهربون تغییر کرد.«قربونت برم.پس شب می‌بینمت.خدافظ.» و گوشی رو قطع کرد.
سورن که مشغول سر کشیدن قهوه‌ی من بود با لبخند پرسید: «مامانت بود؟»
«خفه شو.»
سورن: «به نظرت چه خبره؟ آخه مامانت هیچ‌وقت نمی‌خواست ریخت تو رو ببینه.»
«چرت نگو،مامانم عاشق منه.حتی می‌خواد برام زنم بگیره.»
سورن: «صابون نزن،شایدم یه مهمونی ساده باشه.»
«همون لحظه که گفت خاله‌ت اینا اومدن تا تهِ قضیه رو خوندم.چند وقت پیش که خونه‌ی مسعود بودیم،یهو مامانم منو کشید کنار و بحث دخترخاله‌مو پیش کشید.الانم نسترن طلاق گرفته و مامانم احساس خطر کرده که من و نسترن با هم جور بشیم.واسه همین می‌خواد با زن دادنِ من،پوزِ عمه‌هامو به خاک بماله.»
سورن: «واقعا عشق مادر و فرزندی موج می‌زنه! حالا جدّی می‌خوای بری؟»
«آره دیگه،قول دادم.»
سورن: «تو فقط خودت باش،بقیه‌ش حله.»
«می‌ترسم...»
سورن: «هیچ نگران نباش.اونا همین که طرز برخوردتو ببینن،جواب رد رو می‌ذارن کف دست مامانت.»