نپنتی به قلم آزاده دریکوندی

پارت دوم :

اسما مقابل در سیاه و عظیمی توقف کرد.
یک خانه ویلایی خارج از شهر که از همین فاصله می‌شد نوک درختان بلند قامتش را از آن سوی دیوارها دید.
اسما شماره برادرش را گرفت.
- الو سینا؟ اومدیم همونجایی که گفتی! چی شده؟ حالت خوبه؟
صدای سینا توی ماشین پیچید... مرد گنده داشت گریه می‌کرد؟
- توروخدا بگو آبجی دنیز به دادم برسه! رئیس اگه برگرده ببینه سگش مریضه منو تیکه تیکه می‌کنه.
اخم‌هایم ناخودآگاه در هم گره خورد.
- چی میگی واسه خودت سینا؟؟ ما اومدیم جلوی در. کجایی تو؟
- اومدم! اومدم!
سریع تماس را قطع کرد.
من و اسما نگاهی نامفهوم بین همدیگر رد و بدل کردیم و در سکوت به در سیاه رنگِ مقابل، چشم دوختیم.
کمی بعد سینا توی درگاهی ایستاد و با اشاره دستش، اسما ماشین را داخل برد.
ساختمانی دو طبقه و سفید رنگ با ستون‌های سنگی، وسط باغ بود و اطرافش محوطه‌های چمن کاری و مسیرهای سنگفرش شده!
چند قلاده سگ آن اطراف می‌چرخیدند.
و همینطور چند مرد مرموز با کت و شلوارهای سیاه؛ با نگاه‌های سنگین و سرد!
زیرلب پرسیدم:
- سینا اینجا کار می‌کنه یعنی؟
حس عجیبی بین شک و کنجکاوی گلویم را فشار می‌داد.
اسما همچنان که مثل من اطراف را وارسی می‌کرد، پاسخم را داد:
- آره انگاری... اونم بین این همه برکت خدا!
آنقدر ناگهانی خنده‌ام گرفت که آب دهانم توی گلویم پرید و کمی به سرفه افتادم...
از ماشین پیاده شدیم.
نور آفتاب مستقیم توی چشم‌هایم می‌زد و من هیچ عینکی همراهم نبود.
مردان اطراف خیلی بی توجه به ما مشغول قدم زدن یا نوازش سگ‌ها بودند.
سینا نفس نفس زنان به سمت ما دوید.
- آبجی دنیز تو رو خدا به دادم برس!
رنگ صورتش پریده بود و موهای فرفری‌اش تکان می‌خوردند.
- چی شده؟
- سگ رئیسم بالا اورده. بخدا برگرده ببینه مریضه کله منو می‌کنه! این سگ از کل زندگی من براش با ارزش تره!
زبانم را روی لب‌هایم کشیدم... اضطراب او یک طورایی انگار به من هم سرایت کرد.
- خیلی خب آروم باش ببینم چه خبره؟! کجاست این سگی که میگی؟
- بیا! بیا دنبالم.
با شتاب پشت سرش راه افتادیم.
ورودی ویلا از مرمر سفید بود.
مرد تپلی با کت و شلوار قهوه‌ای جلوی در ایستاده بود که با دیدن ما اخم عمیقی روی صورتش نشست.
- کجا کجا؟!
بی‌اختیار ایستادم و دسته‌های کیفم را محکم توی انگشتانم گرفتم.
سینا با التماس گفت:
- دخترخالم پزشکه! بذار بیاد داخل دوک رو ببینه.
چشمان مرد با بدگمانی سر تا پایم را کاوید. نگاهش آنقدر سنگین بود که انگار من یک مورد انتحاری بودم!
سعی کردم لبخند بزنم.
- سلام! من دامپزشکم. اگه مورد اورژانسی باشه قطعا یک ثانیه هم می‌تونه نجات بخش باشه!
مرد نگاهی به سر تا پایم انداخت و بعد رو به سینا گفت:
- فاتحه‌ت خونده‌س سینا! برو دعا کن دوک نمیره.
اسما ناگهان من را با خشم کنار زد و به آن مرد توپید.
- حرف دهنتو بفهم! به چه حقی داداش منو تهدید می‌کنی تو نارنگی؟!
سینا با اخم غلیظی تشر زد.
- اسما!!
مرد فقط نگاه خشمگینی حواله‌مان کرد، اما در نهایت کنار رفت و با غضب گفت:
- حیف که پای جون دوک وسطه و کاریش نمیشه کرد!
اسما برایش پشت چشمی نازک کرد. هر سه وارد شدیم و پله‌های داخلی را بالا رفتیم.
خنکای خاصی که توی ساختمان در جریان بود روی پوستم می‌نشست.
- سینا اینجا کجاست دیگه؟ تو اینجا کارت چیه؟
سینا هیچ اهمیتی نداد و دست من را به دنبال خودش کشید...
- آبجی هیچی نگو فقط به دادم برس! بخدا رئیس برگرده بفهمه سگش به خاطر من مریض شده منو زنده نمی‌ذاره.
من را به سمت یک اتاق کشید.
پرده‌های ضخیمش را کیپ تا کیپ کشیده بودند و همه جا نیمه تاریک بود.
بوی تند و تیز استفراغ باعث شد اسما فورا شال بنفشش را روی بیینی و دهانش فشار بدهد.
یک سگ ژرمن شپرد روی یک قالیچه دراز کشیده بود و پوزه‌اش را روی دست‌هایش گذاشته بود.
- ببین ایناهاشش! توروخدا هر کاری از دستت بر میاد براش بکن!
- خیلی خب پرده‌ها رو بکش کنار پنجره‌ها رو باز کن!
سینا با عجله به سمت پرده‌ها دوید.
پنجره‌ها را که باز کرد هجوم نور و اکسیژن، فضای اتاق را کمی قابل تحمل تر کرد.
کنار سگ زانو زدم و دستم را خیلی آرام روی پشتش کشیدم.
- آروم باش پسر خوب.
موهای زبرش زیر انگشت‌هایم داغ تر از حد معمول بود.
مردمک‌هایش کمی گشاد شده بودند و بزاقی گوشه دهانش بود.
همچنان که نوازشش می‌کردم، از سینا پرسیدم:
- چی بهش دادی؟
صدایم کوتاه و جدی بود.
سینا مثل کسی که زمینی داغ زیر پاهایش باشد، مدام جا عوض می‌کرد.
آنقدر اضطراب داشت که کم مانده بود پس بیفتد.
- همش یه تیکه شکلات بهش دادم. چه می‌دونستم اینجوری میشه آخه...
متحیرانه پلک زدم...
- به یه سگ شکلات دادی؟؟ خب آفرین بهت!
با بیچارگی نالید...
- چه می‌دونستم خب...
بی‌اهمیت به او پلک سگ را بالا کشیدم. حرکت مردمکش کند بود.
- باید معده‌شو شست‌وشو بدیم. من الان چیزی همراهم نیست. اینجا چی پیدا میشه؟
سینا خیلی سریع صاف ایستاد. انگار توی ذهنش جرقه‌ای زدند.
- اینجا هست! همین الان میرم میارم... زود بر می‌گردم!
خیلی سریع بیرون دوید و من تازه چشمم به اسما افتاد که داشت آزادانه توی اتاق می‌گشت...
کمد گوشه اتاق را باز کرد و ناگهان هینی کشید.
یک لحظه روی پاهایش بند نشد و با جیغ جیغ تکانشان می‌داد...
انگار که روی آتشی پا گذاشته بود!
- وایییی دنیز!! اینا رو!
از ترس اینکه کسی ما را ببیند، لبم را گاز گرفتم...
- اسما در کمدو ببند! زشته!
یک جفت کفش سفید و براق را مقابلم گرفت. پاشنه‌هایش پاپیون‌های توری داشتند.
- توروخدا اینا رو نگاه...
کفش‌ها را محکم به سینه‌اش چسباند. یک طوری ذوق زده بود که انگار توی عمرش کفش ندیده بود!
- فضولی نکن بذار سر جاش!
داشتم حرص می‌خوردم...
آن مرد تپل بدجوری به ما نگاه کرده بود و نمی‌خواستم تکرار شود.
اسما بی توجه به من کفش‌ها را مقابل پاهایش زمین انداخت و آن‌ها را پوشید...
و مثل دختر بچه‌ها از تق‌تق کفش‌ها لذت می‌برد...
- وای خدایا خیلی خوشگلن!