پریا به قلم مرضیه نعمتی

پارت سوم :

به چهره مصر و سر سخت و جدی‌‌اش نگاه کردم و لحظه‌‌ای ترسیدم. اگر با این پسر خودرای کنار نمی‌‌آمدم معلوم نبود بر سر ساناز چه می‌‌آمد. پس سعی کردم از در صلح وارد شوم و با زبانی نرمش دار گفتم:
ـ ساناز به من وابسته‌‌ست. همونطور که شما برادر بزرگشی منم خواهر بزرگشم. اگه نگران بزرگ شدنش هستین بهتون قول می دم نذارم آب تو دلش تکون بخوره...
هنوز حرفم تمام نشده بودکه با لحن توهین آمیزی گفت:
ـ خواهشاً وقت منو با این حرفا هدر ندین...‌ اگه همین الان ساناز رو نیارین مجبور می‌‌شم خودم داخل برم...
دوباره عصبانی شدم. یک‌‌دنده‌‌تر از این حرف‌‌ها بود و من نمی‌‌توانستم اجازه دهم خواهر کوچولوی نازنینم را از من بگیرد. با صدایی که خشم چندین ساله‌‌ام در آن جمع شده بود گفتم:
ـ این همه سال کجا بودین که حالا بعد مرگ مادرتون پیداتون شده و ساناز رو می‌‌خواین؟
دستی به پشت موهایش کشید و لبخند زهر آلودی زد:
ـ فکر نمی‌‌کنید زیادی سرتون تو زندگی خصوصی من و مادرمه؟
و ناگهان با قدم‌‌هایی پر سرعت به سمت خانه گام برداشت و من هم به دنبالش.
ـ کجا؟
بی جوابم گذاشت و ساناز را صدا زد:
ـ ساناز! ساناز!
به دنبالش روان شدم و گفتم:
ـ خوابه. اون بچه خوابه.
داخل خانه و روانه اتاق خواب شد. من هم به دنبالش. چشمش به صورت معصوم و در خواب رفته‌‌ ساناز افتاد. خم شد تا از جا بلندش کند که فورا خودم را به ساناز رساندم. دستم را روی دست ساناز گذاشتم و گفتم:
ـ نمی‌‌ذارم.
نگاه خیره‌‌اش را متوجه صورت برافروخته‌‌ام کرد و لحظه‌‌ای ساکت ماند. بعد با لحنی نرم و شمرده و کمی مودبانه‌‌ گفت:
ـ تو یه دختر جوون چطوری می‌‌خوای این بچه رو بزرگ کنی؟
ـ حقوق بازنشستگی پدرم رو دارم.
پوزخندی لب‌‌هایش را از هم باز کرد:
ـ اگه ازدواج کردی...
ـ من هیچ‌‌وقت ازدواج نمی‌‌کنم.
ـ خنده داره!
ـ من یه برادر کوچیکم دارم. نمی‌‌تونم آینده‌‌شون رو با ازدواج خراب کنم.
به آرامی برایم کف زد و ابروانش را بالا داد:
ـ آفرین! خیلی فداکاری‌!
به چشمان تمسخر آلودش نگاه کردم وگفتم:
ـ خدا می‌‌دونه که راست گفتم اما به شما اعتمادی نیست.
ـ اگه نگران ازدواج منی که فعلاً ازدواجی در کار نیست.
ـ ولی ممکنه بعدها شه.
چشمان ساناز باز شد و با دیدن آریا در مقابلش متعجب شد. آریا لبخندی مهربان بر لب آورد و گفت:
ـ خوبی ساناز؟
ساناز گیج و گنگ نگاهش می‌‌کرد. مجبور به معرفی‌‌اش شدم:
ـ این آقا داداشته عزیزم.
ساناز نگاهش را از چشمان پر مهر آریا برداشت و به من نگاه کرد:.
ـ من که داداش دارم. پویا و پدرام و آرمین.
لبخندی تصنعی زدم و گفت:
ـ یه داداش دیگه.
آریا با محبت گفت:
ـ میای بریم پیش آوا و آرمین؟
ساناز به آغوشم پناه آورد و گفت:
ـ با آبجی پریا میام.
آریا سکوتی کرد و هیچ نگفت. انگار متوجه شده بود که با این شیوه نمی‌‌تواند سانار را مجاب به رفتن با خود کند. لحظاتی بعد متفکرانه در حال برگشت به خانه‌‌اش بود.