فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت شصت و پنجم :
هر دو مرد نگهبان به عقب نگاه کردند. فرهاد بی‌توجه به آن‌ها به‌سمت سُرمه که پیشانی‌اش را زمین گذاشته بود و هق‌هق می‌کرد، دوید. کنارش زانو زد.
- سُرمه!
دخترک سرش را بلند کرد و با نگاهی گریان چشم به او دوخت و با لحنی سرد پچ زد:
- همتون برین نمی‌خوام ببینمتون.
بابت سخنی که شنیده بود، شوکه شد و کلام مملو از دردش را به زبان آورد.
- گریه نکن، پاشو برسونمت خونه، بعدش جلو چشم
لطفا صبر کنید...
