تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت پنجاه و سوم :
پایدار با صدای پگاه سویش چرخید و پگاه جلویش ایستاد. اشتباه کرده بود، او تحمل دیدن این چشمهای قهوهای رنگ را نداشت؛ اما نمیتوانست رفتار آن شبش را باری دیگر تکرار کند؛ چون درنگاه او هنوز هم ردههای سوال و تحیر موج میزد.
- خوبم! برید داخل پیش برادرتون، به نظر میرسه آسیب جدیای دیده که از درد ناله میکرد.
- ممنونم از اینکه کمکمون کردین! فقط مطمئنین خوبین؟
پایدار سعی کرد در
لطفا صبر کنید...
