تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت پنجاه و چهارم :
عطا سعی کرد خود را جمع و جور کند و تا حدی موفق شد. لبخند را روی لبانش باری دیگر نشاند و این بار با لمس دست زخمی و بریده‌بریده‌ی او، به صورت بی‌رنگ او و لبان ترک‌خورده‌اش چشم دوخت.
- من درکت میکنم، خیلی زیاد درکت میکنم؛ ولی بهتره هردومون حرفی که زدی رو فراموش کنیم.
عطا هم او را نمی‌خواست، عطا هم از دیدن او، از وقت گذراندن با او حالش برهم می‌خورد. مریم محکم دستش را پس کشید و از جا بر
لطفا صبر کنید...
