پارت دویست و یازده :

هرمز روی صندلی جای گرفت و میعاد بی فوت وقت پرسید: چی شد؟
هرمز عکس ها را مقابل چشمانش گرفت. یک به یک همه را رد و روی نزدیک ترین و واضح ترینش زوم کرد. مهلا بود همراه یک زن در زوایای مختلف. چهرۀ زن در عکس آخر شفاف و عیان بود. خودش بود؛ پرستار متواری.
_ خود ناکسشه؟
میعاد پیروزمند و حرصی مشت به فرمان کوبید: خود لعنتیشه. خونه‌ش کدومه؟
انگشت هرمز چند خانه دورتر و دروازۀ رنگ پریدۀ ط

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۳۷۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • هدی

    0

    یا خدا گفتم جمشید بی کار نمیمونه خدا به خیر کنه

    ۱۲ ماه پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    🥺🥺🥺

    ۱۲ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️