اگر باران ببارد به قلم ویدا چراغیان
پارت پنجاه و هفتم :
فضای سنگین و دلگیر قبرستان با صدای سوزناک مردی که قرآن میخواند از همیشه غم انگیزتر بود و خورشید از پشت ابرهای باران‌زای پاییزی پرقدرت و پرشور قد علم کرده بود. جمعیت سیاه پوش و گریانی که بر مزار دخترک جمع شده بودند واقعیت تلخ حادثه‌ای را فریاد میزدند که عاقبت زیر خروارها خاک آرمیده بود. ناهید کنار باران و نسرین نشسته بود و به نقطه ای دور خیره مانده بود. گاهی فریاد میزد اما دیگر صدا نداشت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۳۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
باران
ایرج
فریبا
پارسا
سامان
ناهید
ویدا چراغیان | نویسنده رمان
👌🏼👌🏼👌🏼👌🏼👌🏼
۲ ماه پیشS.h
0وای خیلی غم انگیزه کاش دروغ بود نمیمرد 😭
۳ ماه پیشتمنا
0سلام خانم چراغیان.خسته نباشید بابت هردو رمانتون .ببخشید اگه کامنت نذاشتم.دلیل براین نبود که رمان به دلمون خوش ننشست.اتفاقا برعکس خیلی هم قلم خوبی دارید..اما هربار با خوندن رمان ها تون دلم پراز غم میشه .یه جاهایی هم عاشقانه های دلنشینی دارن..بخصوص رازگل بهارنارنج..💚👏🙏
۸ ماه پیشویدا چراغیان | نویسنده رمان
سلام دوست خوبم ممنون که نظرت رو گفتی. ما تو جغرافیایی زندگی میکنیم که غم از هر کوچه و خیابونش چکه می کنه و منی که یه اجتماعی نویس هستم چاره ای ندارم جز اینکه واقعیت جامعه و اثرات سوء موقعیت ها روی مردمش رو به شکل قصه نشون بدم تا ماجرا رو از زاویه دید های مختلف و متفاوت ببینیم آرزومه که داستانی بنویس
۸ ماه پیشستاره
1فقط میتونم بگم مرده شوره هم چین بابایی راببره کلا😡😡😡😡
۱۱ ماه پیشویدا چراغیان | نویسنده رمان
ای وای 😂😂
۱۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
شادان
0واای از این ایرج .. .. وای چیکار سامان داری.. مرک خیانتکار روانی .. بهار رو خودت کشتی.. .