نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت پنجاه و سوم :
اشک هم توی چشمان نازش یخ بسته بود. دیگر نمیچکید! همان یک رشته ریسمان کهنه را هم پاره دید. به دلش که رجوع کرد، هنوز خواهان داشتن و دیدار مادر بود. اما آنکس که ۱۴ سال خودش را وقف او کرد، پدر بود. نگاهش دنبال آرش رفت و چشم ازش نگرفت. در حال قدم زدن و صحبت کردن با گوشی، دورتر میشد. یکهو ترس توی دلش نشست. اگر پدرش هم ازش دور میشد؟ اگر او را با رویا و رویاهای دیگر ازش میگرفتند؟ قلبش لرزید. ت
لطفا صبر کنید...
