پی یار به قلم الهام فتحی
پارت سی و یک :
-سردت نیست یه کم پیاده روی کنیم؟
باید از خوشی جیغ می کشیدم و می گفتم هرگز.
از خدایمم هست.
ولی باز تنها به گفتن یک نه ساده اکتفا کردم.
در امتداد هم راه افتادیم.
من با همان انگشت های مچاله شده و او دست در جیب.
کوچه قشنگ بود. شبیه وقت هایی که باهم از آن گذر می کردیم.
هوا زمستانی بود و به قول عباس ماه می خندید.
باید یادم می آمد امروز چه تاریخی است،
باید حفظش م
لطفا صبر کنید...
