پی یار به قلم الهام فتحی
پارت سی :
اینطور لااقل هنوز داشتمش، حتی از دور. حتی به اشتباه. حتی به غلط.
-اگه خودش بخواد، بالاخره به زبون میاره.
جمله ام تکراری بود.
عمه ناامید رو برگرداند.
جز تاسف کاری از دستش بر نمی آمد.
دلم برگشتن به خانه ی خودمان را می خواست.
به اتاقم و فکر کردن به همین چند ساعتی که کنار این سه نفر گذرانده بودم.
-من دیگه میرم عمه جون. ممنون برای همه چی.
منتظر جوابش نماندم تا در س
لطفا صبر کنید...
