ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و نود و هفتم :
این دختر ناز بار آمده که عقب‌عقب پله‌ها را به آرامی بالا رفت تا رازان با ایستادن او پشت سرش، نفسش را آلوده به آسودگی نامحسوسی به هوا پس دهد. در این بین حتی برای یک لحظه نگاه از بامداد نگرفت؛ خیره بود به چشمان او که آهسته بالا آمده و نگاه سبز و سرد مقابلش را هدف گرفته بودند، فرصت داده بود به نفسش که جا بیاید و میان کلامی که قصد بیانش را داشت بی‌نفسی جولان ندهد و اضطراب درونش که رو به نابود
لطفا صبر کنید...
هعی
0چرا همه به نوعی دل این برادرو میشکنن؟ 😢