تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت چهل :
دلسوزیت واسه این دختره رو آخر ته توش و در میارم، اگه درنیاوردم نوید نیستم.
نگار گوشی و سوئیچ ماشینش را برداشت و همین طور که چکمه‌هایش را می‌پوشید، سر نوید فریاد زد.
- میرم ماشین و بزنم بیرون! زودباش!
نوید خواهرش را ناسزا گفت و پایدار با دردی که امانش را بریده بود، آهسته لب زد.
- من خیلی بیشتر از چیزی که فکرش و بکنی مدیونشم!
نوید متوجه کلام او نشد و حتی اگر هم می‌شد، نمی
لطفا صبر کنید...
