پارت شانزده :
شقیقه‌اش تیر کشید. واژه‌ها در ذهنش مثل مولکول‌های بی‌قرار می‌چرخید؛ اما هیچ‌کدام جا نمی‌خورد. نه می‌توانست انکار کند، نه اعتراف. فقط زمان می‌خواست برای بازسازیِ جمله‌ای که هم واقعی باشد، هم امن.
مهوان ایستاده بود. با دفترچه‌ای در دست و نوری که از پشت دیوار نیمه‌ویران روی موهایش افتاده بود. خاک از کنار پایش بالا می‌آمد و لباسش را لکه‌دار می‌کرد؛ اما چهره‌اش مثل سنگ صاف باق
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۸۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0خسته نباشی حنانه جون سپاس فراوان 🙏🏻🌹❤
۱۲ ماه پیشاکرم بانو
1حافظ دروغ میگه درمورد اون هشتگ؟
۱ سال پیشفاطی
0حرف های دوپهلو..آدمهایی ساده ولی پیچیده که نمیتوان حرفهای بعدی را حدس زد عجیب ساختارت را برهم می ریزد تا دوباره خود را پیدا کنی همه چیز را درهم میشکند..مهوان در فکری دیگر و حافظ که حس میکند همه چیز آشکار است
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Maria,
1چه سست عنصرن اینا😂