پارت پانزده :
***
باد عصر خاک را از روی زمین ترکخورده برمیداشت و مثل پودر کلسیم مینشاند روی شیشۀ هیلکوچک خودرو. جاده باریک بود. از میان نخلهای سوخته میگذشت. آفتاب اگرچه نزدیک غروب میرفت، اما هنوز تند بود. انگار میخواست همهچیز را بسوزاند و تمام کند.
مهوان دفترچهاش را روی زانو گذاشته بود؛ جلد خاکی، گوشههای خمشده. چهرهاش آرام مینمود؛ ولی در عمق نگاهش اضطراب خاموشی چنان جا خ
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۹۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0حنانه جون خدا قوت عزیزم عالی بود دست گلت درد نکنه قلمت مانا 🙏🏻❤🌹
۱ سال پیشمحیا
1وای چه جای حساسیم تموم شد. چی بهش میگه حافظ یعنی؟
۱ سال پیشفاطی
2در پشت *** اتفاقات ساده چه رازی پنهان است این جاده به کجا میرسد امیدوارم ته این قصه دره ای نباشد تا همه سقوط کنند
۱ سال پیشاکرم بانو
1کارشون اینه دارو تولید کنن؟دوتامغرور یه دنده
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Maria,
0رساله ی شما قراره این *پرونده* رو تکمیل کنه