ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و نود و سوم :
سوی دیگر شهر ناجوری؛ قلبی درد کشید از لمس سنگی که تنها نشان عزیزترینش در دنیا بود و صاحب این قلب دردمند؟ در قطعهای از گورستان سرد که پشت ردیفی از درختان پنهان بود، مردی چشمعسلی با اخمی کمرنگ و جمعشدگی اندک حدقههایش بابت تابش نور خورشید بر نیمرخش، دستی بر مزاری کشید که نام مادرش رویش به او دهان کجی میکرد. دستش را که از روی نام هانیه گذراند، نفسی گرفت و لبخند محوی نثار نام مادرش Ú
لطفا صبر کنید...

بح بح
0میبینم ک دردسرا داره شروع میشه😎