فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی

پارت دوم :

- انتقالیت رو بزن انزلی که پیش خونواده‌ی خودت و خانمت باشی.
حسین یقه‌ی لباس فرم سفیدش را مرتب کرد.
- خداروشکر رَسته‌ی ما فقط انزلی داره.
از لب میز پایین رفت و ادامه داد:
- امشب پایه‌ای بریم چابهار، منطقه آزاد؟ یکم خرید دارم.
- آره، خودمم دوست دارم برای آخرین بار برم منطقه.
حسین به‌سوی درب رفت و آن را باز کرد.
- پس غروب بیا دنبالم.
- باشه، راستی به بچه‌ها بگو پیگیر این کشتی تجاری باشن، الان شناسایش کردم.
حسین چشمان میشی رنگش را ریز کرد و به صفحه‌ی رادار چشم دوخت.
- تجاریه یا ناو؟
- تجاریه.
تا آخر ساعت کاری، ریزه‌کاری‌های روز مره‌اش را انجام داد. ساعت دو به منزل اجاره‌ایش رفت و پس از خوردن ناهار و استراحت، غروب به‌ دنبال حسین رفت و به اتفاق هم به چابهار رفتند. ماشینش را در پارکینگ یکی از پاساژ‌های منطقه آزاد پارک کرد. پس از برداشتن کیف پول چرم قهوه‌ای و گوشی‌ مدل بالایش، پیاده شد. به محض پیاده شدنش با برخورد هوای شرجی به صورتش، نفسش را سخت بیرون داد. حسین زودتر از او پیاده شده‌ و درحال بررسی گوشی‌اش بود.
- ده ساله اینجام هنوز به این شدت هوای شرجی عادت نکردم.
حسین گوشی‌اش را داخل جیب شلوار جینش گذاشت، ماشین را دور زد و کنار رفیقش ایستاد.
- دیگه داری میری راحت میشی.
سوئیچ و گوشی‌‌اش را داخل جیب‌های شلوار کتان کرمی رنگش گذاشت و گوشه‌ی تیشرت سرمه‌ایش را که بالا رفته‌بود، مرتب کرد و لب زد:
- آره.
- فرهاد! گفته بودم همیشه به چال‌ روی لپ‌هات حسودی می‌کردم؟
با اَبروهای بالا رفته بابت کلام حسین با خنده پرسید:
- واقعاً؟!
- به چشم‌های سیاهت چی؟
سرش را به‌طرفین تکان داد.
- از دست تو.
حسین با صورتی که همچنان خنده درونش موج میزد، دست بر روی شانه‌ی پهن او گذاشت.
- نظرت چیه اول بریم پاساژ تیس، من بازار چینی‌ها کار دارم بعدش بریم پاساژ صالحیار بستنی و ذرت مکزیکی بزنیم به بدن؟
دسته‌ی کیف پولش را دور مچ دستش انداخت، خم شد و خودش را میان شیشه‌ی ماشین برانداز کرد و دستی میان موهای مشکی‌ مرتبش کشید.
- برای من فرقی نداره.
بازار چینی‌ها طبقه‌ی دوم پاساژ بزرگ تیس قرار داشت که توسط فروشنده‌های چینی‌ اداره می‌شد. در آن فروشگاه تمام وسایل مورد نیاز خانوار به جز مواد غذایی وجود داشت. پس از چند دور چرخ زدن بین قفسه‌ها، حسین چند عروسک و اسباب‌بازی برای پسرش و دخترِ تو راهی‌اش برداشت و سپس به‌سوی یکی از صندوق‌ها برای تسویه کردن پول اجناس رفتند. خانمِ چینی که روسری حریر مشکی کوچکی بر سر داشت، بدون کمک گرفتن از ماشین‌حساب سریع قیمت را گفت. حسین سرش را نزدیک گوش فرهاد برد و لب زد:
- ببین چطور بدون ماشین‌حساب، حساب کرد؟ سگ و گربه‌ای که می‌خورن باهوششون کرده.
خندید و آرام پچ زد:
- خفاش خوردن‌، خفاش.
حسین زیر لب غرید:
- کوفت می‌خوردن به‌جای خفاش.
از یکی از عروسک‌هایی که رفیقش برداشته‌بود، خوشش آمد. نگاهی به قفسه‌ها انداخت و با دیدن تعداد محدودی از آن‌ها، رو به حسین گفت:
- حسین من الان میام.
به‌‌سوی قفسه‌ی مورد نظرش رفت. عروسکی را که جوجه اردک زرد رنگ با چند تار موی سیاه بود، برداشت و برگشت. حسین به محض اینکه چشمش به عروسک افتاد با لودگی او را مورد لطفش قرار داد.
- آخی عمویی علوسک دوس دالی؟
نگاه چپ‌چپش را به حسین دوخت و جواب داد:
- آله.
حسین سرخوشانه قهقهه زد. خانمِ فروشنده عروسک را داخل کیسه‌ای گذاشت و قیمت را گفت. پس از پرداخت مبلغ عروسک از پله‌های آن طبقه پایین رفتند.
- بریم صالحیار؟
نگاهش را بین جمعیت بومی و غیربومی درون پاساژ چرخاند و گفت:
- بریم.
- شام رو چیکار کنیم؟ بریم لِمون پیتزا بخوریم؟
چینی به اَبروهایش داد.
- حالم از غذای فسفودی به‌هم می‌خوره؛ بریم چابهار رستوران مهدی غذاش خوبه.
پس از خوردن بستنی و ذرت مکزیکی و کمی چرخ زدن در پاساژها و خرید چند چیز به‌ عنوان سوغاتی، برای شام راهی چابهار شدند.
***
چهارشنبه بود. تمام هفته درگیر کارهای پایانی انتقالی‌اش بود. شب گذشته خانه‌اش را تخلیه کرده و تمام وسایلش را به سمساری فروخته‌بود. شب را مهمان خانه‌ی حسین که ساکن یکی از خانه‌‌های سازمانی‌ ارتش بود، بود. چمدان آبی نفتی‌اش را داخل صندوق‌عقب ماشین گذاشت و درب صندوق را محکم بست. نگاهش به رفیقش که از صورت سرخ شده‌اش پیدا بود بغض دارد، افتاد. خودش هم از این جدایی ناراحت بود.
- ممنون که تموم این سال‌ها بهترین رفیقم بودی!
حسین با یک حرکت او را به آغوش کشید.
- چاکرتم، ان‌شاءلله هر چی زودتر خبر ازدواجت رو بهم بدی.