خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و نهم :
بی‌هدف خیابان را شانه‌به‌شانۀ ورنا گز می‌کردم. نگاهم هرازگاهی سمت صورتش می‌چرخید و وجودم پر می‌شد از دردی که سینه‌مان را می‌سوزاند.
مقصد خانه‌ام بود؛ همان آشیانه‌ای که رخشا ثانیه‌ها را برای رفتنم می‌شمارد و خبر نداشت از افکاری که داشت مغزم را سوراخ می‌کرد. تمام مسیرهای ذهنی‌ام به یک نقطه ختم می‌شد. رودبار... عمارت سالار. بوی خون می‌آمد. بوی گنداب خاطراتی که من داشتم همشان م
لطفا صبر کنید...
