خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و هشتم :
***
شهر زیر غبار غروب مثل نامه‌ای بود که نصفش سوخته پاره‌پاره جلو چشمم ایستاده بود. باد دامن چرک‌تاب بنر کنسرتی را تکان می‌داد و از آن‌سو در کوچۀ ورنا بوی نَم و گچِ نَم‌کشیدۀ دیوارها را می‌ریخت روی صورتم.
انتقام در جانم مثل آبی که آرام ولی مصرانه از ترک سنگ راه باز می‌کند، جاری بود؛ امّا من هرگز اهل شمشیر و مشت نبودم. من ساز خودم را زننده بودم: با رازهایی که نه در دکان زرگر می‌ش
لطفا صبر کنید...
