پارت دویست و دوم :

سیمین کلافه و عصبی دستش را پس کشید: بسه وصال! نمی خوام حتی یه کلمه بشنوم!
وصال با چشمانی خیس و ملتمس دوباره دستش را گرفت: تو رو خدا عمه! امون بده... بذار حرفمو بگم!
_ امون بدم چی بگی ها؟ باز از اون پسره دفاع کنی؟ قاتل بودنشو توجیه کنی؟
وصال عاجزانه نالید: رادمهر نمی خواست دامیار رو بکشه. قصدش کمک و محافظت از من بود.
سیمین طغیان کرده صدا بالا برد: ولی کشت. دامیار منو کشت. بچه م عین Ú

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۰۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • هدی

    0

    برای طرز فکر پروا و جمشید متاسفم

    ۱ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    منم همین‌طور. خصوصا پروا. یه گاو به‌تمام‌معناست

    ۱ سال پیش
  • م.ر

    0

    همیشه یک نفر جای بقیه بیشترین عذاب میده🥲🥲

    ۱ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    👌👌

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️