حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت دویست و یک :
_ کجا آقا؟ دور سرت بگردم... بیا برو. جمشید خان پوست سرمو می کنه. منو از نون خوردن ننداز سعید خان!
مرد باغبان یک نفس پشت سرش عجز و ناله کنان میدوید و سعید خودخواهانه چشم و گوش بر التماس به حق مرد بسته بود: آقا ارواح خاک مادرت بدبختم نکن. جمشید خان سپردن شما و خانمت و میعاد خان رو راه ندم. سعید خان با شمام؟! کجا می ری آقا؟!
سعید بی نفس برگشت و قدم های شتابان مرد متوقف شد. دستانش مشت شد و پل

لطفا صبر کنید...

هدی
0دلم برای سعید و ریحانه خون شد 🤧😭