پشت دیوار حقیقت به قلم غزل محمدی
پارت نود و هفتم :
از صبح که برگشته بود به چندین چیز فکر کرده بود، به اینکه چگونه جلوی او را بگیرد و بهترین راه بریدن عاطفه از او بود؛ وگرنه آرش پا پس نمی‌کشید. دستش را روی دستگیره گذاشت و به آرامی در را باز کرد، صدای عاطفه و دانیال و گاهی مهوش را می‌شنید و همین به او اطمینان خاطر می‌داد که کسی وارد نمیشود. بدون آنکه تمیزی و مرتب بودن اتاق و رنگ نسکافه‌ای روشن و تیره‌ی دیزاین اتاق حواسش را پرت کند سوی
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۹۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
ترنم
0وااای آرش..انقدر براش ناراحتم ک حد نداره نمیدونم چجوری توصیفش کنم💔
۱ سال پیشترنم
0من عوض پریناز استرس گرفتم نفسم حبش شد گفتم دانیال اومد اتاق😬
۱ سال پیشماری
0نه به نظرم کمک میکنه
۱ سال پیشاکرم بانو
0نمیدونم طرف کیو بگیرم،ازهرطرف به قضیه نگاه میکنم،بهش حق میدم
۱ سال پیشراز
0امان از دل عاطفه امان
۱ سال پیشثریا
1پریناز شاید فعلا کاری نکنه👀
۱ سال پیشثریا
1خسته نباشی عزیزم پارت غمگینی بود 🥲💔
۱ سال پیشنفس
1ممنون عزیزم پارت دلنشینی بود خسته نباشی
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فخری
0ممنون از رمان خوبت خسته نباشی عزیزم عالیه امیدوارم به جاهای خوبش برسیم🌹❤🌹❤