تنیده به درد به قلم آوا موسوی

پارت دوم :

با شنیدن جمله قاطع و بدون انعطافم عقب کشید و اخم‌هایش بیش از پیش در هم فرو رفتند. با حرص گوشه لبش را جوید و به طور غیر منتظره‌ای عقبگرد کرد و از اتاق خارج شد. آن‌قدری می‌شناختمش که می‌دانستم محال است که بی‌خیال شده باشد و همین‌طور هم شد.
لحظه‌ای بعد صدای بلند و پر حرصش را شنیدم که مهداد را مخاطب قرار داد:
_ مهداد، تو یه چیزی بهش بگو.
صدای جدی و آرام مهداد به گوشم رسید. انگار که او هم در طبقه دوم بود.
_ اصرار نکن، شاید دلش نمی‎خواد بیاد.
با شنیدن جمله‌اش، چشمانم به سمت در نیمه‌باز اتاق چرخیدند. به گمانم تنها کسی که در این جمع واقعاً مرا می‌فهمید، مهداد بود. نمی‌دانم... شاید او، جهنم درونم را می‌دید.
آیه که از طریق مهداد هم نتوانسته بود راه به جایی ببرد، دوباره وارد اتاقم شد. پرده را کامل کنار کشید و به سمتم خم شد. کمی لب پایینش را به جلو داد و با چشمانی مظلوم نگاهم کرد. این حربه همیشگی‌اش برای به کرسی نشاندن حرفش بود. خوب می‌دانست که من نمی‌توانم به این چشم‌ها نه بگویم. تنها نقطه ضعفم را خوب بلد بود و به خوبی از آن استفاده می‎کرد.
مستأصل و کلافه به او خیره شدم. دختر سمجِ یک دنده! تقصیر خودم بود که این‌قدر در برابرش ضعف نشان می‌دادم.
خیره به چشمانش که کمی اشک درونشان جمع شده بود، دندان روی هم فشردم. من در برابر آیه بی‌اراده‌ترین بودم و این گاهی به ضررم تمام می‌شد.
سری به طرفین تکان دادم و به زور و با اکراه گفتم:
_ باشه.
به آنی حالت چهره‌اش تغییر کرد. ذوق زده جیغی کشید و محکم در آغوشم گرفت که پیشانی‎ام به چانه‌اش خورد. آخ آهسته‌ای گفتم و او محکم لپم را کشید و با صدایی لبریز از ذوق و اشتیاق گفت:
_ عاشقتم. یدونه‌ای به مولا.
و بعد از اتاق بیرون دوید و به قدری هیجان داشت که بی‌اختیار در اتاق را محکم به هم کوبید. گوشه لبم را به سمت بالا کشیدم و با افسوس سری تکان دادم. چه انتظاری از خود داشتم؟ که دیدن چشمانی که از شوق زندگی می‌درخشیدند را از خود بگیرم؟
از روی لبه پنجره پایین پریدم و پتو را از دور خود باز کردم. لحظه‌ای لرز کوتاهی بر تنم نشست و شانه‌هایم جمع شدند. یک مانتو بلند نخی مشکی آستین سه ربع انتخاب کردم. آن را به همراه شلوار جین پوشیدم. شال سیاهم را از روی سرم کشیدم و زیر لب غر زدم:
_ آخه مگه دو سالته که منو دنبال خودت می‌کشی؟
موهای بافته شده‌ام را باز کردم. طره‌ای از دو طرف موهایم را کنار صورتم رها کردم و دوباره مابقی را با حوصله و دقت بافتم.
در آینه به چهره ناراضی و عصبی خودم خیره شدم.
_ آره، منم که گوشام درازه، اصلاً نمی‌فهمم برای چی این مسخره بازی رو راه انداختی.
نفسم را پر سر و صدا بیرون دادم و به یک ضدآفتاب و تینت لب رضایت دادم. به چشمان خود خیره شدم. زیرشان گود بود... هنوز هم روح درونشان جریان نداشت.
سرم را کمی جلو بردم و خط چشم باریکی پشت پلک‌هایم کشیدم. به خاطر آیه بود، همه این‌ها برای آیه‌ام بود...