تنیده به درد به قلم آوا موسوی

پارت یک :

مقدمه:
کرم‌های ابریشم بردبارند، مدت‌ها محبوس در میان پیله رویا می‌بینند، رویای پرواز...
بله، پروانه‌ها برای پروانه شدن، تنیده به پیله خود، منتظر لحظه پروازند.
آن‌ها به شوق پروانه شدن، به شوق رهایی و به شوق شکوفایی به دور خود پیله می‌تنند...
من هم بردبارم، ولی من برای نفس کشیدن به درد تنیده‌ام!
می‌گویند چه‌طور؟
باید بگویم که دیگران می‌گویند کارد به استخوان رسیده، اما من می‌گویم تیغۀ درد گوشت تن و استخوان را دریده به روح رسیده. زمانی که درد تمام مرا گرفت، برای رهایی از آن پیله‌ای به خود تنیدم... من از درد، به درد پناه بردم.
من، پروانه‌ای ام که به دردش پیله بست...
و تو... درد عظیمی بودی که آمده بودی تا بمانی!
---------
فصل اول: فرو ریختن
آسمان امروز مرده به نظر می‌رسید. سرد، بی‌روح و ساکت...
نشسته بر روی لبه پهن پنجره اتاقم، به آسمان خیره بودم. آن‌قدر گرفته و بی‌نور به نظر می‌رسید که بیش از قبل دلم را مچاله می‌کرد. پتوی نازکم را بیشتر دور خود پیچیدم و ماگ شکلات داغم که حالا سرد شده بود را بالا آوردم و جرعه‌ای از آن نوشیدم. با وجود سرد بودنش اما باز هم طعم شیرین و رایحه دلپذیرش لحظه‌ای لبخندی به لب‎هایم هدیه داد.
صدای روشنک از طبقه پایین به گوش می‌رسید؛ اما به طور واضح نمی‌شنیدم که چه می‌گوید.
ماگ خالی‌ام را کنار دستم گذاشتم و شقیقه‌ام را به شیشه سرد پنجره چسباندم که همان لحظه در اتاق بی‎هوا باز شد. از پشت پرده اتاق می‌دیدمش که نگاهش را در اتاق چرخاند و بعد چشمانش مستقیم به من خیره شدند. جلو آمد و پرده را کنار زد. با دیدنم مکث کوتاهی کرد و کم‌کم اخم پررنگی میان ابروهایش نشست.
_ تو چرا آماده نیستی؟
ابروهایم بالا پریدند و متعجب پرسیدم:
_ من؟
آیه که انگار منتظر چنین واکنشی از من بود، پشت چشمی نازک کرد و دست به کمر زد.
_ تو که می‌دونی من هیچ‌وقت بدون تو خرید نمی‌رم.
بی‌حوصله‌تر از آن بودم که حتی بخواهم به رویش لبخند بزنم. واقعاً من را این‌قدر بچه می‌پنداشتند که گمان می‌کردند من نمی‌فهمم همه این‌ها، بازی‌های این مادر و دختر است که من را از خانه بیرون بکشند؟
_ خودتون برید، منو می‌خوای چی کار؟
لب برچید و پا بر زمین کوبید. دختربچه لوس...
_ من بدون تو نمی‌رم.
کله‌شقی‌های آیه همیشه کفرم را درمی‌آورد و این‌بار هم مستثنی نبود. بازوهایم را گرفت و تلاش کرد تا مرا از روی لبه پنجره پایین بکشد و در همان حال گفت:
_ لوس نشو سایه. زود لباس بپوش، مهداد منتظره.
خودم را عقب کشیدم و با اخم چانه بالا دادم.
_ بی‌خیال، حوصله ندارم.