هارمونیکا به قلم مرجان فریدی
پارت نود و دوم :
خوابیده بودم…
در خواب، یک دسته پرندهٔ مهاجر در هوا پرواز میکردند.
نسیمِ خنکی میوزید،و من تنها یک بارانی به تن داشتم.
درد مرا تسخیر کرده بود… نمیدانم چطور، اما خیلی درد داشتم.
روی زانوهایم افتادم…
دستم را روی قفسهٔ سینهام گذاشتم…
دستم به رنگِ سرخِ خون درآمد…
یک میلهٔ فلزی در قفسهٔ سینهام فرو رفته بود…
باد شدیدتر شده بود…
پرندهها هنوز در آØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
ستا
0روحان عزیزم چطور اومد پیشش😭😭
۲ ماه پیش....
1وای چقدر قشنگ..🥺 انگار شخصی نامرئی مرا در آغوش گرفت؛ بوغظ🥲
۵ ماه پیش....
1وای یعنی اوایل پارت راجع به آریل بود؟🥲
۵ ماه پیشسارا
1وای اولش داشت درمورد آریل میگفت 🥺 روحان بیخیال بچه شو 😓 داری دیوونش میکنی
۷ ماه پیشدنیز؛
4روحان رو یه یاد بیار 😭😭
۱۰ ماه پیشReyhane
6اون اومده دنبال لوندر کوچولوش:)
۱۲ ماه پیشN.a
0وای از دردی که می کشید بچه های قشنگ...
۱۲ ماه پیشGOLBARG
10مرجان خوندن رمان های تو یکی از قشنگ ترین کارایی بوده که تو زندگیم کردم:)
۱ سال پیشساتیا
5بچه غیرتیممممم😂💔
۱ سال پیشZinb
6من دلم دیوا رو میخوادددددد خدای شرارت😭🖤💛
۱ سال پیشZinb
10دلم برای دیوا و آریل تنگ شده درسته روحان و ویولت بودن ولی شخصیتشون متفاوت بود سر این آهنگ گریه کردم
۱ سال پیشپریا
3فقط منتظر لحظه ایم که ویولت که بیدار شده بفهمه ناره مرده و روحانو به یاد بیاره💔😭
۱ سال پیشپریا
12نکنه امیر مسعود همون شوران بخت برگشته خودمونه😭
۱ سال پیشحدیث شماره دو
5نمیدونم دلم برای آریل بسوزه برای شوران یا دیوا امیر مسعود روحان ویولت🥲🥲🥲🥲🥲🥺🥺🥺🥺🥺🫀🫀🫀🫀🫀🫀🫀
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

باربیِ.. مرده
0بارونی زرد..میله ای که شهربانو فرو کرد..آریل..