هکائو به قلم کالیستو آکوامارین

پارت یک :

مقدمه :
گاهی وقتا، نفرینی‌ترین لحظاتِ زندگی، همون چیزیه که بقیه بهش می‌گن "معجزه".
مثلِ دیدنش.
وقتی اومد، انگار شیطانی ترین چیزهای دنیا جمع شدن پشت یه لبخند ، لبخندی که باعث می‌شد ، نبوسیدنش سخت تر بشه!
یه لبخند… که تموم سال‌های تلاشمو آتیش زد.
اولش...عاشقش نشدم.
فقط دیگه نتونستم ازش چشم بردارم.
اون وسط نور ایستاد. همه نگاهش کردن. همه عاشقش شدن.
اسمش ، هیون سو بود!
مردی از جنس چوسان و سئول سیتی.
مردی که به گرگِ سیاه چوسان معروف بود.
و من؟
دیگه معروف ترین آیدل کره نبودم!
من چیزی دیدم که هیچ‌کس ندید:
که اون یه شیطانه!
با یه نیم‌نگاه، جوری منو له کرد که انگار کل دنیام اشتباه بوده.
لعنت به اسمش.
لعنت به اون چشم‌های بنفشی که انگار روحم‌و تو سیاه چاله هاش کشیدن…
و بدتر از همه، لعنت به خودم.
چون هنوزم دلم می‌خواد دوباره ببینمش.
چون وقتی صدام می‌زد "مو آبی" کشتنش سخت تر می‌شد!
(نکته : زیبارویان من ، این رمان فقط تا پارتای اولیه وایب انیمیشنِ کی‌پاپ دیمن هانترز رو داره ولی موضوعاتشون زمین تا آسمون فرق داره و کوچیک‌ترین شباهتی ندارن ، امیدوارم دچار سوءتفاهم نشید ، دوستتون دارم)
****
اگه یه روز یکی ازم بپرسه:
«چند بار تو زندگیت حس کردی قراره بمیری؟»
می‌گم:
«هر بار که لیوا صبحونه درست کرده.»
با یه لبخند گشاد، دست به کمر زده بود و املت بنفش‌رنگش رو با افتخار روی میز کوبید.
البته ، به این صبحونه های عجیب و غریب عادت داشتم. حتی نمی‌دونم چی قاطی اون املت کرده بود که بنفش شده بود!
یه صدای نکره از پشت سرم گفت:
ـ وصیت‌نامه‌تو بنویس اول.
برگشتم. جولیان بود، با اون نگاه همیشه طلبکارش.
چشم‌غره‌ای نثارش کردم و گفتم:
ـ تا با تک تک اعضای گروه های پسرونه قرار نزارم نمی‌میرم!
از سمت دیگه، لیوا یه سرفه‌ی نمایشی کرد. با موهای صورتی‌ای که کیوت بودنش رو صدبرابر می کرد ؛ بیایید از حق نگذریم ، ماهم بخاطر همین کیوت بودنش کاری به کارش نداشتیم!
یه نگاه مظلومانه انداخت ، بیشتر قیافه‌ش مثل بچه گربه‌ای بود که تازه از پتو افتاده بیرون.
شروع کردم به ناله‌کردن :
ـ دیشب خواب دیدم با استری کیدز رو یه استیج بزرگ اجرا دارم… بعد بیدار شدم و دیدم هنوز اینجام، با شما دو تا عقب‌مونده. چرا آخه؟
یه چیزی هست به اسم "صبح آروم".
می‌گن طرف بیدار می‌شه، کش و قوس می‌ره، لبخند می‌زنه، قهوه‌شو برمی‌داره و با نگاه شاعرانه‌ای به پنجره، یه جمله‌ی عمیق زمزمه می‌کنه.
ولی من از گروه آسترالم.
و تو زندگی من، "صبح آروم" یه توهم بیش نیست.یه چیز در حد یونی‌کورن؛ شنیدیم هست، ولی هیچ‌وقت ندیدیم.
قبل از اینکه مغزم به کار بیفته، این دوتا مثل وحشی‌های جنگلی پریدن سرم. یکی موهامو کشید، اون یکی بالش پرت کرد، خلاصه یه نبرد فیزیکی درگرفت.
با هر زور و زحمتی که بود، خودمو از چنگشون کشیدم بیرون.
بذارید خودمو معرفی کنم :
من نیدم ، 23 سالمه و معروف‌ترین خواننده‌ی کی‌پاپ کره هستم.
روز اول ، بیشتر بخاطر موهایِ آبی رنگم معروف شدم و بعدش با جولیان و لیوا یکی شدم.
همه‌چی طبق معمول پیش می‌رفت.
ما، آسترال.
سه تا کله‌خر که نمی‌دونن چطوری، ولی یه روز بیدار شدن و دیدن جزء معروف‌ترین آیدلای کره‌ان.
صداشون همه‌جا وایرال شد و خودشونو کشیدن بالا.
وارد بالکن شدم.
درست همون لحظه، یه چیزی بین گلدونا برق زد.
رفتم جلوتر. یه برگه‌ی کوچیک، تاخورده. نه اسم داشت، نه نشونی.
بازش کردم. فقط یه جمله روش نوشته شده بود، با یه دستخط خاص:
«آسترال، وقتشه نغمه‌ات رو تیزتر کنی.»
ایستادم.
باد موهامو عقب زد، و یه چیزی تو دلم لرزید.
کی گذاشته بودش اونجا؟
از طرفِ کی‌بود؟
ـ نید؟
صدای جولیان از پشت سرم اومد.
ـ حالت خوبه؟
یه‌کم طول کشید تا جواب بدم.
ـ آره...
و سریعاً برگه رو پنهون کردم !