اقیانوس سیاه به قلم ملیکا کاظمی
پارت نود و هشتم :
هوای بیرون مثل ضربهای سرد بر صورتشان مینشیند. شب خیس است، بوی بارانِ نیمهتمام در هوا پیچیده. چراغهای محوطه زندان در هالهای از مه میلرزند. در انتهای محوطه، ماشین نظامی سیاهرنگی ایستاده؛ بدنهاش زیر نور زرد چراغها برق میزند. ژنرال، قدمهای محکم و آهستهاش را ادامه میدهد: «ناتاشا میبریمت خونت وسایلت و جمع کن و میای خونهی من.»
ناتاشا بی هیچ حرفی با مامور همراه میشÙ
لطفا صبر کنید...

آمنه
0عالی بود بانو خوش بدرخشی