پارت نود و هشتم :

هوای بیرون مثل ضربه‌ای سرد بر صورتشان می‌نشیند. شب خیس است، بوی بارانِ نیمه‌تمام در هوا پیچیده. چراغ‌های محوطه زندان در هاله‌ای از مه می‌لرزند. در انتهای محوطه، ماشین نظامی سیاه‌رنگی ایستاده؛ بدنه‌اش زیر نور زرد چراغ‌ها برق می‌زند. ژنرال، قدم‌های محکم و آهسته‌اش را ادامه می‌دهد: «ناتاشا میبریمت خونت وسایلت و جمع کن و میای خونه‌ی من.»
ناتاشا بی هیچ حرفی با مامور همراه می‌شÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۴۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • آمنه

    0

    عالی بود بانو خوش بدرخشی

    ۱ سال پیش
  • راز

    2

    اوین نمیدونم چرا فک میکنم اقیانوس شاید ژنراله

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️