اقیانوس سیاه به قلم ملیکا کاظمی
پارت نود و هفتم :
سکوت بازداشتگاه مثل وزنهای روی شانهها سنگینی میکند. چراغ مهتابی بالای سرشان لحظهای سوسو میزند، انگار خودش هم طاقت این خبر را ندارد. نفسهای ناتاشا به خسخس میافتد. او که همیشه محکم و سرسخت به نظر میرسید، حالا مثل شیشهای ترکخورده در آستانهی فروپاشی ایستاده. ویکتور همچنان بازوی او را در دست دارد؛ محکم، اما نه از جنس قدرت پلیس، انگار تلاشی برای نگهداشتن یک دوست در براب
لطفا صبر کنید...

راز
0یعنی چی میشه ؟عالی بود بانو خسته نباشید