توکا به قلم مهتاب جهان فر
پارت چهل و هشتم :
فصل هشت
دستی به مقنعه‌ی سورمه‌ای رنگش کشید و از ساختمان بیمارستان خارج شد. سرش را بالا گرفت و به آسمان یک‌دست آبی خیره شد. حتی یک تکه ابر کوچک هم در آن به چشم نمی‌خورد. هوا بوی بهار می‌داد و عطر بهارنارنج‌هایی که روی درختان انتهای محوطه جا خوش کرده بودند، با نسیم ملایمی که می‌وزید، به صورتش می‌خورد.
نگاهش که بالاخره از آبی بی‌کران آسمان دل کند، چشمش به محمد افتاد که از دو
لطفا صبر کنید...
