خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و یک :
تمام تنشم را با همان چای داغی که از دکۀ بیرون بیمارستان گرفتم، خالی کردم. تمام دردهایم را بلعیدم تا کنار او همان مرد حامی باشم. همان مردی که میمرد اما رخصت نمیداد اشک مهمان چشمان دلبرش باشد.
دکتر رخشا مرد میانسالی بود. کت خاکستریاش بوی فنول و سالهای دراز بیمارستان میداد.
- مشکلش حاد نیست. شوک عصبیه که با ضعف و بیخوابی حالشو پریشون کرده. مهم اینه که فعلاً در آرامش باشه. مای
لطفا صبر کنید...
