خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد :
***
سه ساعت... چهار ساعت یا شاید هم بیشتر. نمی‌دانستم چقدر گذشته بود و من انتهایی‌ترین قسمت خیابان چشم چرخانده بودم سمت خان‌عموی رخشا به دنبال نشانی از رخشا.
هوا نه کاملاً شب بود، نه روز. رنگ خاکستر مرطوب داشت که نفس را از گلو برمی‌داشت. پلک‌هایم از بی‌خوابی شن‌گرفته بود؛ اما بستنشان ترسناک‌تر از باز نگه‌داشتنشان بود؛ می‌ترسیدم با یک پلک همه‌چیز از دست برود.
لولای زنگ‌ز
لطفا صبر کنید...
