پارت هفتاد و دوم :
رومیزی ابریشمی، برای آن میز کوچک گرد بزرگ بود. گوشههایش روی زمین کِره میکشید. چند جای شمع سوختگی داشت. سیاه و بدترکیب، روی سفیدی ابریشم دست دوزی شده. اما برای چنین شبهایی کفایت میکرد. شمعدانهای نقره را روی میز گذاشت. درست به موازات هر صندلی لهستانی رنگ پریده و کهنه.
همهجای این خانه و اثاثیهاش درست شبیه خودش بود. انگار ردی از خاطرههای دور در آنها میدید. شبâ€
لطفا صبر کنید...

سحر
0آخی چقدر دوسش داره