پارت پنجاه و دوم :
مقصود کاسه‌ی آش را کنار گذاشت. گونه‌های زن نگون‌بخت به مدد انژکسیون‌های دکتر بهرنگ کمی رنگ گرفته بودند. همین برای مقصود کافی بود. دو سه قاشق، بدون سرفه از آن مایع بی‌رنگ به زنش خورانده بود. همین خیالش را کمی راحت می‌کرد.
متکا را پایین‌تر آورد تا بی‌‌فایده راحت‌تر دراز بکشد. لحاف پشمی را مرتب کرد. کاسه‌ی نیم‌خورده را توی دوری گذاشت که به حیاط ببرد. این‌روزها شب
لطفا صبر کنید...
