حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و چهارم :
نمای روستا از فاصلۀ دور به خط صاف می مانست. افتخار روی تکه سنگ نسبتاً بلندی دوربین را تنظیم کرد. سپس دستش را دور
گردن او حلقه کرد و ساعدش را عمدا زیر گلویش فشرد و خندان گفت: بگو سیـــــــــب.
بدون گفتن سیب هم لبخند داشت. کنار او و شیطنت هایش و موهای کمندش که تارهایش در دست نسیم عصرگاهی می رقصید. بعد از عکس روی چمن های نرم و سبز دراز کشید. خورشید رو به افول سرخ و
زیبا بود. افتخار د
لطفا صبر کنید...
