حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و پنجم :
وصال سر به مخالفت تکان داد و یک قدم به عقب برداشت. دامیار مانع شد و با فشار کمی هلش داد روی صندلی. چشمه خشک نشدنی اشکش مجدد جوشید. عطر دامیار میان نفس های بریده اش شش هایش
را لبریز کرد و چانۀ لرزانش به اسارت در آمد: بارون چشمات قصد بند اومدن نداره؟
وصال با انزجار سر عقب برد و با صدایی گرفته اخطار داد: بار آخرت باشه بهم دست می زنی!
دامیار بی غل و غش لبخند زد: تازه شروعشه. سخته نفس ب
لطفا صبر کنید...
