خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و هشتم :
دهم دفتر
باران ریز آن‌قدر پایدار بود که حتی جادۀ خاکی را براق کرده بود. هر قدم که برمی‌داشتم، صدای لَزج و خفۀ گِل، مثل سکوتی شکسته در گوشم می‌چرخید.
پاکت، گرم بود از حرارت کف دستم. گرما به کاغذ نباید می‌رسید؛ گرما واژه‌ها را زنده نگه می‌دارد و این نامه اگر زنده می‌ماند، در مقصد جان می‌گرفت. کاغذ بین انگشتانم خیسِ عرق شده بود. گوشه‌اش از فشار بند آمده، تا خورده و ردی باریک از ن
لطفا صبر کنید...
