خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و هفتم :
***
صبح هنوز از پشت دماوند سر برنیاورده بود که پایم به آن حیاط سنگ‌فرش رسید؛ سنگ‌هایی که قطرۀ شبنم رویشان بوی خاک خیس را به‌همراه نسیمی می‌آورد که از دوردست باغ‌های لواسان می‌گذشت. آسمانش مثل شیشۀ دود گرفتۀ قطار، مِه غلیظ داشت. کوچه‌باریکی بود که تهش حیاطی وسیع باز می‌شد با دیوارهای بلند و رنگ‌ورورفته و درخت چنار قدیم‌سال که ریشه‌اش از شکاف سنگ‌فرش‌ها بیرون‌زده بود.
در
لطفا صبر کنید...
