خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و نهم :
نگاهش لغزید رویم و برگشت به سفرۀ مچاله روی میز؛ مثل کسی که از تابش خورشید ظهر رو برمی‌گرداند تا نسوزد. از مطبخ درآمد و بوی پیاز داغ و سماق با او وارد شد؛ نشست روی صندلی حصیری رو‌به‌رویم و چای دوم را ریخت.
- قربون قد و بالات دامون جان. دست‌کم که اومدی و یه نیمروزی رو به این پیردختر و اون بچه سر زدی. با همۀ یاغی‌گریاش بهت محتاجه؛ فقط تمام هم و غمش غرورشه که جریحه‌دار نشه پیش تو.
از ل
لطفا صبر کنید...
