حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت چهل و دوم :
مبهوت، چشم هایم را به آسفالت های تیره و باران خورده دوختم؛ گویی آن لکه های خیس، آینه ای شده بودند برای بازتاب گناهانم.
من اکنون چه کردم…؟!کار درستی بود؟
کلافه، سرم را با حرکتی ناگهانی تکان دادم تا رشته افکار مزاحم را از ذهنم برانم؛ اما هجومشان بی پایان بود.
اکنون باید به کجا می رفتم؟ چرا بی آنکه بیندیشم، زبانم شلیک کرده بود؟
نفس عمیقی کشیدم، همان قدر عمیق که قلبم را به آت
مطالعهی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
مبینا ترابی | نویسنده رمان
زندگی به آسونی نوشتن و گفتن نیست خیلی راه هست واسه رسیدن🥲💙🫂
۵ ماه پیشم
1نباید این کارو بکنی،این جوری مه لقا وسوسن بدجور میفتن تو خوشی،باید زنده باشی،قوی بشی و برگردی حقتو از این لاشخورا بگیری 😠😔🙏
۱۲ ماه پیشمبینا ترابی | نویسنده رمان
ممنون بابات نظرت عزیزدلم 🩵🥲
۱۲ ماه پیشاسرا
1عجب کاراحمقانه تولحظه ناامیدی 🙏😭😭😭
۱۲ ماه پیشمبینا ترابی | نویسنده رمان
آدما گاهی تصمیمات هیجانی می گیرن که عواقب خوبی نداره🥲🩵
۱۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
پری
3اینن مارالل چرا نمیفهمهه که باید خونه تک تکه اون حیونارو تو شیشه کنه اخه نرگسو کمیلم بیاره پیشه خودش دیگه همچی حله